1 ΣΧΟΛΙΑ

Η ποδοσφαιρική τραγωδία που σόκαρε τον πλανήτη (VIDEO+ΦΩΤΟ)

29 χρόνια συμπληρώνονται από την τραγωδία του Χίλσμπορο με τους 96 νεκρούς

Mybet Casino: 750+ παιχνίδια & φρουτάκια Novomatic
Αρμόδιος ρυθμιστής MGA. 21+. ΚΕΘΕΑ: 210 9237777

Λίβερπουλ - Νότιγχαμ Φόρεστ στο Χίλσμπορο του Σέφιλντ για ένα εισιτήριο στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η 15η Απριλίου 1989 θα κατέληγε στην πιο μαύρη στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο χρόνος σταμάτησε στις 15:06 από τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια στην κερκίδα «Λέπινγκς Λέιν». Πρόσωπα μέσα στον πανικό προσπαθούν με κάθε τρόπο να σωθούν από την ασφυξία, είτε πηδώντας στον αγωνιστικό χώρο, είτε πιάνοντας κάποιο από τα απλωμένα χέρια στις δίπλα εξέδρες.

Το εγκληματικό λάθος της αστυνομίας να ανοίξει τις θύρες, έξω από τις οποίες βρισκόταν μεγάλη μερίδα οπαδών της Λίβερπουλ, οδήγησε στην τραγωδία. Ο κόσμος ποδοπατήθηκε στην κερκίδα, με τους ανθρώπους στις μπροστινές σειρές να γίνονται ένα με τα κιγκλιδώματα. 94 ανθρώπινες ψυχές θα έσβηναν, ενώ άλλοι 766 θα μεταφέρονταν τραυματισμένοι. Λίγες ημέρες αργότερα ένα 14χρονο αγόρι θα «έφευγε» στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, ενώ τέσσερα χρόνια πιο μετά ένας 22χρονος, κλινικά νεκρός, θα ανέβαζε τον αριθμό των νεκρών στους 96, αφού η μηχανική υποστήριξη που τον κρατούσε στη ζωή αφαιρέθηκε. Τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο…

Ακολουθεί η μαρτυρία του Κένι Νταλγκλίς έτσι όπως την κατέγραψε στην αυτοβιογραφία του: 

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μα ποτέ την 15η Απριλίου του 1989. Δεν μπορώ ούτε καν να σκέφτομαι το όνομα Χίλσμπορο και να μην μου έρχονται στο μυαλό αυτές οι τραγικές εικόνες. Μου ήταν δύσκολο να γράψω για το Χίλσμπορο, για τα τραγικά λάθη των αρχών, τόσο των αστυνομικών αλλά και ποδοσφαιρικών, που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο 96 οπαδών μας. Οι μνήμες θα είναι εκεί και το υπόλοιπο της ζωής μου. Λίγα χρόνια αργότερα και αφού είχα φύγει από την Λίβερπουλ, μου έγινε πρόταση για να αναλάβω την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ αλλά αρνήθηκα για τα όσα έγιναν τότε στο γήπεδο της. Αυτός που μου πρόσφερε την δουλειά μου είπε: "Δεν το σκέφτηκα αυτό". Μου ήταν δύσκολο να ξαναβρεθώ σε εκείνο το γήπεδο, πόσο μάλιστα για να δουλέψω σαν προπονητής.

Την προηγούμενη χρονιά, η Λίβερπουλ έπαιξε στο ίδιο γήπεδο για τα ημιτελικά του FA Cup και πάλι με την Νότιγχαμ Φόρεστ και δεν συνέβηκε το παραμικρό. Οι οπαδοί πήγαιναν οργανωμένα και συνοδευόμενοι από αστυνομικούς στο γήπεδο και ήταν υποχρεωμένοι να δείξουν το εισιτήριο τους 500 γιάρδες μακριά από την είσοδο. Αυτό δεν έγινε στις 15 Απριλίου του 1989. Αν επαναλαμβάνονταν τα ίδια μέτρα ασφαλείας, τότε αυτοί οι 96 οπαδοί ίσως να ήταν ζωντανοί σήμερα και δεν θα υπήρχαν συγγενείς στο Mέρσεϊσαϊντ που θα ζούσαν με την ανάμνηση των αγαπημένων τους... Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο, οι παίχτες έκαναν το καθιερωμένο ζέσταμα και εγώ κάθισα στον πάγκο και περίμενα την έναρξη του παιχνιδιού. Δεν αντιλήφθηκα κανένα πρόβλημα. Ξαφνικά, ένας αστυνομικός έτρεξε μέσα στον αγωνιστικό χώρο και κάτι είπε στον διαιτητή, Ρέι Λιούις, ο οποίος διέκοψε αμέσως το παιχνίδι. Ο Λιούις έστειλε τους παίχτες στα αποδυτήρια και μας είπε να περιμένουμε ενημέρωση. Κανείς δεν είχε καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής, ούτε καλά-καλά τι είχε συμβεί.

Έδωσα εντολή στους παίχτες μου να μείνουν στα αποδυτήρια και βγήκα στην φυσούνα. Εκεί υπήρχαν και μερικοί φίλαθλοι. Μου φώναξαν: "Κένι, Κένι, κόσμος πεθαίνει εκεί έξω". Τα νέα του τρόμου άρχισαν να γίνονται γνωστά. Αυτοί που βρίσκονταν στο τόπο της τραγωδίας άρχισαν να "απλώνουν" τα τραγικά νέα και στο υπόλοιπο γήπεδο. Όπως κάθε άνθρωπος, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να ελέγξω αν τα μέλη της οικογένειας μου ήταν εντάξει. Έτρεξα στην Μαρίνα και την Κέλι, που βρίσκονταν στα επίσημα θεωρία. Ο γιος μου, Πολ, δεν ήταν μαζί τους. Όπως συνήθιζε, πήγαινε στο γήπεδο παρέα με τον γιο του Ρόι Έβανς, τον Στέφεν, και ακόμα ένα φίλο του, τον Αλαν Μπράουν. Πήγα εκεί έξω για να τον βρω. Σκεφτείτε την ανακούφιση μου να τον δω να διασχίζει το γήπεδο και να τρέχει προς το μέρος μου. Θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στη "Leppings Lane end", αφού έπρεπε να την διασχίσει για να πάει στην κερκίδα που αντιστοιχούσε στο εισιτήριο του.

Αν δεν ερχόταν γρήγορα στο γήπεδο, θα μπορούσε να βρεθεί στον χώρο. Τον πήγα αμέσως στην Μαρίνα...Η αστυνομία ζήτησε από εμένα και τον Μπράιαν (προπονητή της Νότιγχαμ) να κάνουμε μια ανακοίνωση. Διασχίσαμε την κουζίνα του Χίλσμπορο, εκεί υπήρχε ένα ράδιο που μετέδιδε τα αποτελέσματα άλλων αγώνων. Ήταν πολύ περίεργο. Δεν είχαν καμία σημασία. Πήγαμε στην γωνία της "Leppings Lane end" και προσπαθήσαμε να στείλουμε ένα μήνυμα, το μικρόφωνο της αστυνομίας όμως δεν λειτουργούσε. Τότε, οι αστυνομικοί πρότειναν να πάμε στο δωμάτιο του DJ και να χρησιμοποιήσουμε την συσκευή ανακοινώσεων. Έτρεξα στο δωμάτιο, ο Μπράιαν όμως όχι. Επέστρεψε πίσω. Δεν έκανε ποτέ την ανακοίνωση. Μόνο εγώ. Γιατί δεν ήρθε να μιλήσει στους οπαδούς; Δεν ξέρω. Ήταν δική του απόφαση. Δεν νομίζω να τον είχα ξαναδεί εκείνη τη μέρα. Η Φόρεστ έφυγε πολύ γρήγορα από το γήπεδο. Είπα στους οπαδούς να παραμείνουν ψύχραιμοι. Τους είπα πως ο τρόπος που αντέδρασαν ήταν εξαιρετικός και η βοήθεια που έδιναν στα θύματα ήταν φανταστική. "Σας παρακαλώ, μείνετε ψύχραιμοι", συνέχιζα να λέω. Και πράγματι, οι περισσότεροι έμειναν ψύχραιμοι. Την ίδια ώρα που οι δικοί μας οπαδοί πέθαιναν, συνειδητοποίησα ότι οι οπαδοί της Φόρεστ συμπεριφέρονταν άψογα. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μερικοί οπαδοί της Λίβερπουλ έτρεξαν προς την κερκίδα της Φόρεστ, κάποιοι εκ των οποίων με "άγριες" διαθέσεις. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως οπαδοί της Φόρεστ πήγαν στην αντίπαλη εξέδρα για να δημιουργήσουν επεισόδια και οι δικοί μας έκαναν αντίποινα. Πολλοί σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα.

Όταν ο κόσμος κατάλαβε τι πραγματικά συνέβηκε, άλλαξε και η συμπεριφορά όσων έτρεχαν προς την εξέδρα της Φόρεστ για "εκδίκηση". Θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα εάν οι οπαδοί της Φόρεστ αντιδρούσαν. Η καταστροφή ήταν ήδη μεγάλη αλλά μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερη αν καταλάβαιναν ότι πήγαιναν προς το μέρος τους για να τους επιτεθούν. Προς τιμή τους, οι οπαδοί της Φόρεστ έδειξαν αυτοσυγκράτηση. Για τον τρόπο που αντέδρασαν τότε στο Χιλσμπρο, θα είναι για πάντα στην καρδιά μου. Πολύ σύντομα έγινε γνωστό το μέγεθος της τραγωδίας. Ο κόσμος έσπαζε της διαφημιστικές ταμπέλες για να τις χρησιμοποιήσει σαν φορεία και να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους και να τους μεταφέρουν στον αγωνιστικό χώρο. Οι αστυνομικοί και οι υπεύθυνοι ασφαλείας δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. Ήταν στην λάθος μεριά του φράκτη. Ήταν απαίσιο να σκέφτεσαι για πόση ώρα επικρατούσε ο καταστροφικός πανικός. Ήταν απίστευτα καταθλιπτικό όταν συνειδητοποίησα πως κατά τη διάρκεια των έξι λεπτών που οι ποδοσφαιριστές έπαιζαν μπάλα, οι οπαδοί της Λίβερπουλ άρχισαν ήδη να πεθαίνουν. Η αρχή του κακού έγινε πολύ νωρίτερα από ότι κάποιοι νόμιζαν... Όταν τη Δευτέρα πήγαμε στο νοσοκομείο, ένας οπαδός είπε στον Big Al "Πότε θα επιστρέψεις στην αγωνιστική δράση;".

Ο Big Al είχε ξεκινήσει το παιχνίδι. Αυτό σήμαινε πως ο συγκεκριμένος οπαδός είτε έφτασε αργά στο γήπεδο ή ήταν ήδη στο επίκεντρο της καταστροφή πριν από την έναρξη του αγώνα. Αν ερχόταν αργά στο γήπεδο δεν θα βρισκόταν στις μπροστινές θέσεις, υποθέσαμε, άρα ήρθε από νωρίς. Βγήκαμε στο γήπεδο στις 14.55 και το παιχνίδι σταμάτησε στις 15.06 και δεν ήξερε πως ο Big Al αγωνιζόταν. Η καταστροφή άρχισε πριν τις 2.55.Το παιχνίδι αναβλήθηκε οριστικά στις 3.30... Την επόμενη μέρα κόσμος άρχισε να καταφθάνει στο Άνφιλντ. Ήθελαν απλά να απονείμουν φόρο τιμής και μερικά λουλούδια στην "Shankly Gates". Ο Πίτερ Ρόμπισον επικοινώνησε με τους υπευθύνους του σταδίου και τους ζήτησε να ανοίξουν τις πύλες. Ο Σύλλογος της Λίβερπουλ δεν ήθελε τους οπαδούς της να στέκονται έξω στους δρόμους. Περισσότεροι από τους συγγενείς ήθελαν να μιλήσουν για ποδόσφαιρο. Ήταν απίστευτο! Έλεγαν συνεχώς στους ποδοσφαιριστές: "Είσαστε τα ινδάλματα μας" Μια χήρα μου είπε: "Ο αγαπημένος του άντρα μου ήταν ο Στιβ Χαϊγουει", "Μισό λεπτό", της είπα και έτρεξα και φώναξα τον Στιβ. Ένα πλατύ χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της, ενώ βρήκε και το κουράγιο να κάνει χιούμορ. "Ο άντρας μου ήταν ένας σπαγκοραμμένος. Θα είναι χαρούμενος τώρα που θα σε παρακολουθεί από εκεί ψηλά χωρίς να πληρώνει" είπε στον Στιβ. Λίγο χιούμορ βοηθούσε και εμάς αλλά και τους ίδιους τους συγγενείς. Να μιλάμε για ποδόσφαιρο ήταν κάτι σαν ψυχοθεραπεία για αυτούς. Δίναμε δύναμη ο ένας στον άλλον...».

Παρά την τραγωδία που συγκλόνισε την αγγλική κοινωνία και όχι μόνο, για πολλά χρόνια υπήρχε μια αδίστακτη προσπάθεια ώστε οι ευθύνες να πέσουν πάνω στους φίλους της Λίβερπουλ και όχι πάνω στις Αρχές, τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τον Τύπο. Η σκανδαλοθηρική εφημερίδα Sun, η οποία λίγες μέρες μετά τα γεγονότα του Χίλσμπορο βγήκε στο πρωτοσέλιδό της με τίτλο «η αλήθεια», χαρακτήρισε τους οπαδούς των «Κόκκινων» χούλιγκαν. Μάλιστα, στην πρώτη σελίδα η Sun ανέφερε ότι οπαδοί της Λίβερπουλ έκλεψαν πορτοφόλια θυμάτων, ότι ούρησαν τους θαρραλέους αστυνομικούς και πως άλλοι μεθυσμένοι χούλιγκαν επιτέθηκαν σε αστυνομικούς που έδιναν τις πρώτες βοήθειες για να σώσουν τη ζωή ανθρώπων που πέθαιναν από ασφυξία.

Έπρεπε να περάσουν 23 χρόνια και έπειτα από πολλές πιέσεις ώστε η εφημερίδα να ζητήσει συγγνώμη και να γράψει την αλήθεια για το τι πραγματικά είχε συμβεί εκείνο το απόγευμα. Από τότε οι κάτοικοι του Λίβερπουλ θα ξεκινούσαν να μποϊκοτάρουν τη Sun, προτρέποντας συνεχώς το κοινό μέχρι και σήμερα να μην την αγοράζει για τα τερατώδη ψέματα που είχε «αποκαλύψει». Και η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, όμως, από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να συγκαλύψει τις ευθύνες των Αρχών, αλλά η Έκθεση του Δικαστή Τέιλορ, εννιά μήνες αργότερα, δεν άφηνε καμία αμφιβολία. Υπεύθυνη για την τραγωδία δεν ήταν άλλη από την αστυνομία.

Οι οπαδοί της Λίβερπουλ, με τη συμπαράσταση και των φίλων της Έβερτον, προσπαθούσαν να βρουν δικαιοσύνη για τα 96 άτομα που χάθηκαν. Δεν έχαναν ποτέ την πίστη τους μέχρι την τελική δικαίωση. Είκοσι χρόνια μετά την τραγωδία μία Ανεξάρτητη Επιτροπή, κάνοντας χρήση εκείνης της Έκθεσης θα άνοιγε ξανά την υπόθεση. Οι οικογένειες των θυμάτων διψούσαν να μαθευτεί η αλήθεια και να ησυχάσουν οι ψυχές των δικών τους που έφυγαν εκείνη την αποφράδα ημέρα. Τρία χρόνια αργότερα, το 2012, η Επιτροπή θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι οπαδοί της Λίβερπουλ δεν είχαν καμία απολύτως ευθύνη και πως η αστυνομία θα μπορούσε να είχε αποτρέψει το συμβάν.

Το “Justice for the 96” ακουγόταν όλο και πιο δυνατά από τα χείλη όλων των πολιτών του Λίβερπουλ. Το δίκιο τους έπνιγε. Λίγες ημέρες μετά την 27η επέτειο της τραγωδίας, τον Απρίλιο του 2016, το Δικαστήριο του Ουόρινγκτον θα λύτρωνε τις οικογένειες των θυμάτων και τον αγώνα τους. Έπρεπε να περάσουν δύο χρόνια ακροάσεων για να υπάρξει οριστική δικαίωση. «Ανθρωποκτονία εξ αμελείας» η απόφαση με τις ευθύνες να βαραίνουν την αστυνομία και τους υπευθύνους ασφαλείας στο Χίλσμπορο. Ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής για τους 96 ανθρώπους που εκείνο το απόγευμα της 15ης του Απρίλη του 1989 θα έφευγαν έτσι ξαφνικά από τη ζωή.

Αξίζει να σημειωθεί πως η τραγωδία του Χίλσμπορο ένωσε την πόλη του Λίβερπουλ. Την έκανε μια γροθιά καθώς οι οπαδοί της Έβερτον και αυτοί της Λίβερπουλ από την πρώτη στιγμή βίωσαν μαζί τον πόνο, προσπαθώντας να πάρουν κουράγιο. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι οπαδοί της Έβερτον, που είχαν γυρίσει την ίδια μέρα από τον άλλο ημιτελικό με τη Νόριτς, περίμεναν τα πούλμαν των φίλων της Λίβερπουλ που επέστρεφαν από το Σέφιλντ για να τους πάρουν αγκαλιά κατά την άφιξή τους στην πόλη. Από την πρώτη στιγμή Εβερτόνιανς και Λιβερπούντλιανς έγιναν «ένα». Άλλωστε στο Λίβερπουλ υπάρχουν οικογένειες που είναι μοιρασμένες σε φίλους της Λίβερπουλ και της Έβερτον με αποτέλεσμα και οπαδοί των «Ζαχαρωτών» να βλέπουν ανάμεσα στους νεκρούς και δικά τους αγαπημένα οικογενειακά πρόσωπα.

Η Έβερτον ποτέ δεν ξέχασε την τραγωδία του Χίλσμπορο και πάντα στεκόταν και αυτή στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων που επιζητούσαν να ακουστεί η αλήθεια και να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπαίτιους. Η μπλε μεριά της πόλης κάθε 15η του Απρίλη δάκρυζε και αυτή, τιμώντας τους ανθρώπους που ξεψύχησαν στο Χίλσμπορο. Πριν έξι χρόνια στο Γκούντισον Παρκ η φωτογραφία με ένα μικρό κορίτσι με τη φανέλα της Έβερτον και ένα μικρό αγόρι με τη φανέλα της Λίβερπουλ, με τους αριθμούς στο πίσω μέρος να σχηματίζουν το 96, ήταν μια εικόνα που συγκίνησε. Όπως και εκείνη των «Κόκκινων» που θα δημιουργούσαν στο Kop ένα μωσαϊκό που σχημάτιζε ένα «ευχαριστώ» με κόκκινα και μπλε γράμματα στο ντέρμπι του Άνφιλντ το 2013. Άλλωστε κάθε χρόνο, τη μέρα της επετείου, η Έβερτον και οι οπαδοί της δεν θα ξεχνούσαν ποτέ τη Λίβερπουλ...

 

ΣΧΟΛΙΑΑΡΘΡΟΥ
ΣΧΟΛΙΟΣΟΥ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣΧΟΛΙΑ
demetrios21 - 15/4/2018 15:22

https://m.youtube.com/watch?v=d_PA7YlJAHY

Το πιο ανατριχιαστικο στην ολη υποθεση ειναι η συγκαλυψη και η οργανωμενη προσπαθεια απο αρχες και media να τα φορτωσουν ολα στους οπαδους, οταν η ευθυνη για οσα εγιναν ηταν αποκλειστικα της αστυνομιας (τραγικοι χειρισμοι πριν, κατα τη διαρκεια και μετα τα συμβαντα). Και το οτι χρειαστηκαν σχεδον 30 χρονια για να δικαιωθουν τα θυματα και οι οικογενειες τους. Αυτο το ντοκυμαντερ ειναι... Συνέχεια κοινης παραγωγης ESPN και BBC. Εγω ειχα δει τη version των ΗΠΑ οταν προβληθηκε το 2014. Η αγγλικη version (link) προβληθηκε αργοτερα, για νομικους λογους, διοτι δεν ειχε ολοκληρωθει ακομα η ερευνα του δικαστηριου του 2012. Τωρα διαβασα οτι εχει προσθετο υλικο σχετικα με την ερευνα και την τελικη αποφαση που δικαιωσε τους 96, οπότε θα το ξαναδω ολο οταν βρω την ευκαιρια. Προφανως δε βγαινει χωρις χαρτομαντηλα, για οποιον δεν το εχει δει.


YNWA

LFC CL Winners 2017-18

ΕΠΟΜΕΝΟ